i MiSS yOu sO mUch

ไม่รู้เป็นอะไรว่ะ ช่วงนี้คิดถึงแต่พวกแกอ่ะ เลยอยากจะบอก คริๆ (แอบเขิน >w<)

ช่วงนี้พวกแกเป็นยังไงกันบ้างว่ะ ทำงานที่ไหนยังไง สบายดีกันไหม เปลี่ยนแฟนกันยัง ฮ่าๆๆ(อันหลังไม่น่าจะไม่เกี่ยว)

เปิดดูรูปเก่าๆตอนเราทำนู้นนี่นั่นด้วยกันทำให้คิดถึงบรรยากาศเก่าๆจังเลยว่ะ(อยากไปด้วยกันอีก)

เออถ้าพวกแกเห็นรูปดิสเอ็มรูปดิส BBM บางคนก็แบบว่าขึ้นแบบไม่ปรึกษาเพื่อนฮ่าๆๆแต่ละรูป เห้ยแต่เค้าว่าน่ารักดีนะเว้ย มองทีไรก็อดนึกถึงแล้วยิ้มไม่ได้ว่ะ

วันนี้เลยเอามาแปะๆบล็อคซะหน่อย ไม่มีไรทำไงก็เลยเอามาแปะๆให้มันรกๆ









พอๆแค่นี้ละกันเดี๋ยวจะรกไป 555+
คิดถึงพวกแกนะเว้ยยยย!!!
หวังว่าวันที่ 5เมษายน วันเกิดไอ้นกจะได้เจอพวกแกกันพร้อมหน้าพร้อมตานะ(ถ้าไอ้นกมันเลี้ยงคริๆ)

ปล.อยากไปเที่ยวด้วยกันอีก อยากเมาด้วยกันอีก(เด็กๆไม่ควรเอาเป็นเยี่ยงอย่าง)

ปล.2 อย่าลืมคิดถึงกันบ้างอะไรบ้างนะคุณเพื่อนที่รัก รักพวกแกเสมอนะ

You'll Never Walk Alone


ขอระบายหน่อยละกันนะ หลังจากที่เน๊ตเน่ามาเมื่อวานนี้ก็อดเลยระบายๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

เกมส์ศึกแดงเดือนคู่ปรับตลอดกาล(ทั้งที่ครั้งหนึ่งเคยร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมา)

MANU vs LIVERPOOL

ก่อนอื่นขอย้อนกลับไปเมื่อวันวาน(ยังหวานอยู่)กันก่อน จุดเริ่มต้นของการเป็นเลือดหงส์แดง

คิดว่าถ้าจำความไม่ผิดเริ่มสนใจฟุตบอลมาประมาณตอนประถม 4 สนใจได้ยังไงนะเหรอ...

คงเริ่มต้นจากการไม่มีอะไรทำและยังไม่ง่วงนอนของเด็ก ตจว. 555+ ก็เลยเปิดทีวีดูไปเรื่อยๆจนดึกๆดื่นๆ แล้วก็ได้ชมการแตะฟุตบอลน่าจะเป็นของทีมชาติอังกฤษนี่แหละนะ ตอนนั้นมีนักเตะคนนึงซึ่งได้รับฉายา Baby Gold นั่นก็คือไมเคิล โอเว่น ต้องบอกว่าติดตามโอเว่นมาก่อนชื่นชอบมากกก และได้รู้จักกับลิเวอร์พูลต้นสักกัดของโอเว่น(ซึ่งตอนนี้อยากเรียกอ้ายเวนเหมือนกับอ้ายเวย์น รูนี่ย์มั่กๆ ฮ่าๆๆล้อเล่นนะแฟนผีอย่าเคืองกันละ เก๊าขอโตด) อะไรหลายๆอย่างมันช่างลงตัวเหมือนถูกกำหนดมาเพื่อให้รักทีมนี้ดังต้องมนต์สะกดชอบสัญลักษณ์ชอบกับการได้ลุ้นตล๊อด(ตื่นเต้นดี ลุ้นว่าจะชนะหรือแพ้อ่ะนะ) และก็คอยติดตามมาเรื่อยๆจนกระทั้งทุกวันนี้และไม่เคยคิดที่จะไปเชียร์ทีมอื่นถึงแม้ว่าจะแพ้สักกี่ครั้ง โดนยิงไปสักกี่ลูกก็รักทีมนี้ทีมเดียว รักที่เป็นแบบนี้ รักก็คือรัก ไม่ได้รักที่ทีมมีถ้วยมากขนาดไหน ไม่ได้รักเพราะว่าทีมชนะตลอด(ซึ่งหลังๆแทบจะไม่ชนะฮ่าๆๆ) ไม่ได้รักเพราะว่าทีมนี้ชนะถึงได้รัก เรารักที่คุณเป็นคุณนะหงส์แดง

ซึ่งในทางตรงกันข้ามกับทีมผีแดงทำยังไงก็ไม่คิดที่จะรักไม่คิดที่จะเชียร์แต่ก็ไม่ได้เกลียด(แต่แอบเกลียดแฟนผีบางตัวที่เกรียน)

เมื่อเกมส์วันอาทิตย์ที่ผ่านมาต้องขอแสดงความยินดีกับแฟนผีด้วยอีกครั้งจริงๆจากใจ แต่ก็เสียใจกับหงส์แดงผิดหวังมากถึงมากที่สุดแต่ก็แอบหวั่นอยู่ว่าต้องแพ้แน่ๆก่อนจะเริ่มการแข่งขัน เพราะว่าคงไม่ชนะติดต่อกัน 4นัดเป็นแน่แท้กับทีมที่เก่งและไม่ยอมพ่ายแพ้ง่ายๆแบบผีแดง

เริ่มการแข่งขันมาได้ประมาณ 5นาทีเศษๆ แฟนหงส์ทุกตัวกางปีกบิน(แอบคิดในใจว่าคงไม่ได้เป็นอย่างที่เราคิดในตอนแรก) ตอร์เรส ยิงประตูผีได้เป็นของขวัญวันเกิดให้กับตัวเองและแฟนหงส์ทุกคน
แต่แล้วอีกไม่นานหงส์ก็ต้องนั่งเลียแผลเมื่อโดนประตูตีเสมอจากจุดโทษของผีแดง(บางคนก็ว่าน่าจะได้และบางคนโดยเฉพาะแฟนหงส์ก็ว่าไม่สมควรเป็นจุดโทษ แต่เราคิดว่าก็ล้มในเขตโทษอยู่นะ)โดยการสังหารจุดโทษที่โดนเรน่าปัดมาเข้าทางซ้ำเข้าไปของเวย์น รูนี่ย์ ที่กำลังฮอตมากในช่วงเวลานี้และยังเป็นดาวสันโวสูงสุดในอีกอยู่ในขณะนี้ด้วย

เริ่มต้นครึ่งหลังมาได้ประมาณสิบกว่านาทีแฟนหงส์ก็ต้องเลียปีกอีกข้างเพราะโดนนักเตะจากแดนโสม ปาร์ค จีซอง โขกเข้าไปเต็มๆ ขึ้นนำเป็น 2-1 และหลังจากนั้นตอเรสก็มีโอกาสยิงอีกครั้งก่อนจะหมดเวลาแต่ว่าทำไม่ได้ สรุปหงส์ปีกหักต้องกลับรังแอนด์ฟิวล์ไปทายารักษาแผล ร่วมทั้งแฟนๆหงส์แดงทุกคนด้วย

เช้าวันต่อมาทั้งในอินเตอร์เน๊ตทั้งในทวิตเตอร์มีแต่แฟนผีที่คึกคัก ส่วนสาวกหงส์แดงเงียบมากถึงมากที่สุด แต่นับว่าเป็นเกมส์ที่สนุกอีกเกมส์นึง แค้นนี้ต้องชำระเรายังต้องเจอกันอีกนานนะผีแดง ฮ่าๆๆ

ยินดีอีกครั้ง พวกเรายอมรับว่าชั่วโมงนี้หงส์แดงต้องพัฒนาอีกเยอะ แต่สักวันเราจะกลับมายิ่งใหญ่อีกครั้ง ถึงจะไม่ยิ่งใหญ่แต่เราสัญญาว่าเราจะรักทีมนี้ตลอดไปอย่างแน่นอน
you'll never walk alone you'll never sad alone you'll never lose alone I promise

LoVe StOries


ว้า... ใกล้จะจบแล้วสำหรับซีรี่ส์เกาหลี "จามองยอดหญิงผู้พิทักษ์แผ่นดิน"

ยิ่งใกล้จะจบก็ยิ่งสนุกและเข้มข้นทุกฉากทุกคำพูดโดนสุดๆเลย


ถ้าไม่เคยเกลียดใครจนอยากจะฆ่าให้ตายแล้วจะรู้จักที่จะรักอย่างหมดใจได้ยังไงกัน


ความรู้สึกรักใครสักคนจะน่าขายหน้าและหัวเราะเยาะได้ยังไงกัน

จุดเริ่มต้นที่ไม่คิดว่าจะน่าสนใจกับช่วงเวลาที่ไม่มีอะไรจะทำเลยเปิดทีวีมาดู ไม่คิดว่า ณ จุดนั้นทำให้เราคลั่งและชื่นชอบในความน่ารักของสาวน้อยคนนี้


จนกลายมาเป็นหญิงสาวคนนี้

ทำให้ต้องคอยติดตามเฝ้าอยู่หน้าจอทุกเสาร์-อาทิตย์ในช่วงเวลาที่ผ่านมา นับเป็นซีรี่ส์เกาหลีที่ดีและให้แง่คิดดีๆ ในหลายๆด้านทั้งความรัก ความกตัญญู ความเสียสละเพื่อบ้านเมือง

เราเป็นคนไม่ค่อยชอบดูซีรี่ส์เกาหลีเท่าไหร่หรอกนะมีเพียงไม่กี่เรื่องที่ดู(แอบต่อต้านซี่รี่ส์นิดหน่อย) เลือดรักชาติมันแรงหรือเพราะขี้เกียจกันก็ไม่รู้ฮ่าๆๆ แต่สำหรับเรื่องนี้แล้วต้องบอกได้เลยว่ามันทำให้เราคลั่งองค์หญิงแบบไม่เคยเป็นมาก่อน เรื่องอื่นชอบนะแต่ก็ไม่ได้มากมายแต่เรื่องนี้เป็นเอามากเหมือนกัน(ถ้าใครเห็นทวิตก็คงจะรู้) อาจจะด้วยเพราะเนื้อเรื่องที่สนุกน่าติดตามเข้มข้นและด้วยความเก่ง(เกินไป)ขององค์หญิงที่ดูแล้วเธอเก่ง(เกินไป)จริงๆ สามารถว่างแผนการต่างๆได้เหนือความคาดหมายในหลายๆครั้ง และความเฉลียวฉลาดที่สุดยอดมาก เราชอบที่เธอเลี้ยงค้างคาวไว้ในกลองจามองโดยที่ไม่มีใครรู้นอกจากคนที่เธอไว้ใจ ทุกคนต่างสงสัยว่ากลองจามองส่งเสียงดังเองได้ยังไงกันน่าตื่นเต้นดีไหมล่ะ ฮ่าๆๆ

ส่วนในเรื่องของหัวใจที่ต้องยอมเจ็บปวดเพื่อทำสิ่งที่ถูกต้องนั้นเรานับถือองค์หญิงมาก(ในชีวิตจริงจะมีคนทำได้สักกี่คนกัน) การได้รักแล้วไม่สมหวังเจ็บปวด แต่การได้รักและรู้ว่าเขาก็รักเราแต่ไม่สมหวังเจ็บปวดยิ่งกว่า ครั้งหนึ่งองค์หญิงเคยพูดไว้ว่า
หากเอาองค์ชายโฮดงมาชั่งนั้นจะหนักกว่าภูเขาทั้งลูกซะอีก แต่หากเอาฝ่าบาทพระมาเหสีและชาวนังนังมารวมกันยังไม่หนักเท่าองค์ชาย


การเสียสละหัวใจของตัวเองเพื่อบ้านเมืองและชาวนังนังแม้จะต้องเจ็บปวดจนไม่อาจจะมีชีวิตต่อไปได้แต่เพื่อแผ่นดินแล้วเธอยอมสละได้แม้ตัวเองจะต้องทรมานเพียงใดก็ตาม

ส่วนองค์หญิงลาฮีผู้น่าสงสาร(แต่ไม่สงสารหรอกฮ่าๆๆ) เธอต้องกลายเป็นคนที่ไม่ดีเพียงเพราะความรัก ความริษยา แต่ชอบคำพูดหนึ่งที่เธอพูดไว้ว่า
ความเดือดดาน ความเย็นชา และความโกรธกริ้ว ล้วนเป็นส่วนหนึ่งของความรัก
องค์หญิงลาฮีหลงคนเพียงคนๆเดียวจนสามารถทำลายบ้านเมืองได้และอ้างเหตุผลที่ยังไงก็ฟังไม่ขึ้น มันช่างเหมือนกับประเทศไทยในตอนนี้ซะเหลือเกิน คิดแล้วก็เศร้า :"(

ส่วนคนที่เราโกรธที่สุดก็คือองค์ชายโฮดงผู้ที่ทำทุกอย่างได้เพียงเพราะต้องการให้เสด็จพ่อยอมรับและรักตัวเองจนสามารถทำลายทุกคนได้ ทำร้ายจิตใจองค์หญิงลาฮี และชาวเมืองนังนังทุกคน




และนี่ก็คือ My  LoVe StOries ไม่อยากให้จบเลยจริงๆนะยังสนุกอยู่เลยอิอิ ^w^

ปล.ตัวละครที่เราประทับใจยังมีอีกหลายตัวในเรื่องนี้แต่ถ้าจะให้เอ่ยคงจะเยอะจนเกินไปขอเอาที่เราประทับใจสุดๆเพียง 3คนก็แล้วกันนะ

องค์หญิงจามองได้โปรดลืมองค์ชายโฮดงแล้วมาอยู่เคียงข้างกระหม่อมเถอะนะ♥ 

Welcome to MY world

ก่อนอื่นก็คงต้องกล่าวคำว่า "สวัสดี" ตามธรรมเนียมคนไทยปฎิบัติกันมาเน๊อะและก็ต้องตามมาด้วยการแนะนำตัว ชื่อศิริรัตน์ ไชยสนาม ชื่อเล่นหม่อม อายุละไว้ในฐานที่เข้าใจก็แล้วกันนะฮ่าๆๆ

นั่งคิดนอนคิดอยู่นานสองนานว่าจะสร้างดีหรือเปล่า?

สรุปสุดท้ายคิดว่าสร้างดีกว่า

และจุดเริ่มต้นที่อยากจะมีพื้นที่ส่วนตัวเล็กๆกะเขาบ้างก็คงเป็นหลายๆคนนั้นแหละ KJ(KnomJean),เฮีย(เม้ง),ใบ๋(ใบบุญ),(นะ)นุ่น และตัวเราเอง
จริงๆแล้วก็รู้จักการเขียนเรื่องราวผ่านบล็อคต่างๆมานานแล้วนะ แต่ก็ไม่มีแรงบรรดาลใจเหมือนครั้งนี้ เหตุผลหนึ่งก็คือเราอยากให้คนที่เข้ามาอ่านได้รู้จักตัวเรามากขึ้นและเห็นในมุมมองแบบที่เป็นตัวเรา และอยากให้ทุกคนที่เข้ามาแลกเปลี่ยนความคิดเห็นและประสบการณ์ความชอบแนวความคิดไปด้วยกันกับเรา เพราะเริ่มต้นมาจากทวิตเตอร์ในขณะนี้ที่มันเขียนได้ค่อนข้างสั้นและอาจจะรบกวนคนอื่นได้ แต่ในพื้นที่นี้เราสามารถเขียนลงไปได้อย่างเต็มที่และเป็นตัวเองได้มากที่สุด


ยินดีต้อนรับสู่โลกของเราโลกของ ihmom

ปล.กรุณาเรียกชื่อเราว่า อิชมอมนะทุกคน[ไม่ใช่ไอ้หม่อม (_ _)]ทำไมนะหรอ ฮ่าๆๆก็เพราะว่า... มัน... แนวดีไงไม่มีความหมายไรหรอก gagagagggg

ปล2.ใครที่เล่น facebook และ twitter ก็สามารถเป็นเพื่อนกันได้แค่กลิก